நல்லாச்சி

உலகத்து வெயிலெல்லாம் உம்மேலதான்’

செல்லமாகக் கடிகிறாள் நல்லாச்சி

நட்புகளுடன் விளையாடும் பேத்தியை

உச்சிப்பொழுதின் வெப்பம்

வாட்டுமென்ற அக்கறையில்

கலந்தாலோசித்த பட்டாளம்

திருவிழா விளையாட்டைத் தேர்கிறது

அறங்காவலராக்குகிறது நல்லாச்சியை

செங்கற்களே மூர்த்தங்களாய்

அகப்பட்ட பூக்களே தோரணங்களாய்

வடிவெடுக்கிறது சப்பரம்

பூஜைப்பொருட்கள் ஒருவன் உபயம்

நைவேத்யம் ஒருத்தி கொணர்கிறாள்

காற்றில் ஒருவன் கொட்டுமுழக்க

தாத்தாவின் கைத்தடி நாகஸ்வரமாகிறது

ஏதும் கொணராத ஒருத்தியை

விலக்குகிறது கூட்டம்

பதைக்கிறாள் நல்லாச்சி

ஓதுகிறாள் பேத்தியின் காதில்

களிமண்ணில் வனைகிறார்கள்

அழகான ஸ்பீக்கர் செட்டை

உபயதாரராக்குகிறார்கள் விலக்கப்பட்டவளை

எட்டூருக்கு முழங்குகிறது இசை

கிளம்புகிறது புறப்பாடு

குதூகலிக்கிறார் இறைவன்.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

பனிச்சறுக்கு விளையாட ஆசை பேத்திக்கு

நயந்தும் பயந்தும் 

பெற்றோர்க்குச்சொன்னவையெல்லாம்

கிணற்றில் சறுக்கிய கல்லாய்க் கிடக்க

வழக்கம்போல் சரணடைகிறாள் நல்லாச்சியிடம்

இமயமலை பற்றி விளக்கினால்

‘ஆராம்ளி மலய விட ஒசரமா?’ என்கிறாள்

மணல்மணலாய்ப் பனித்துகள் காணலாமென்றால்

‘ஆத்தங்கரையில் இல்லாத மணலா?’ என்கிறாள்

ஊரே குளிர்ந்திருக்குமென ஆசை காட்டினால்

‘தடுமம் பிடிச்சுக்கிடும்ல’ என்கிறாள்

ஊரே உலகமென வாழ்ந்த நல்லாச்சி

பனிச்சறுக்குக் கனவில் குதித்துக்குதித்து 

பாவனையில் நடந்த பேத்தி

வாய்க்கால் சேற்றில் கால் இடறுகிறாள்

சில அடிகள் சறுக்கிவிழுகிறாள்

‘கனவில் கண்ட வயலை

விழித்ததும் அறுக்கப்போனாளாம் ஒருத்தி

பனியென்று எண்ணினாயோ சேற்றை’

கடிந்த நல்லாச்சி

இழுத்துச்செல்கிறாள் ஆற்றங்கரைக்கு

பனிப்பொம்மை வேண்டி

சேற்றுப்பொம்மையாய் நிற்கும் பேத்தியை

வேடிக்கை பார்க்கின்றன அத்தனை மீன்களும்.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

                                    

சாப்பிடுவதற்கு

செரை படுத்தாத பேத்தி

ஏனோ

சில பொழுதுகளில் சுணங்குவதுண்டு

‘காத்தாட சாப்பிடுதேன்’ என்றபடி

கிணற்றடிக்குத் தட்டுடன் செல்பவள்

துலக்கி மினுக்கி மீள்வாள்

அம்மட்டில் திருப்தியுற்ற நல்லாச்சி

கண்டுகொள்ளாதிருக்கிறாள் சின்னவளை

‘காத்தாட’ தனித்துண்ணும் பொழுதுகள்

சந்தேகத்தை விதைக்கின்றன

அன்னையின் மனதில்

செல்லப்பேத்தியைச் சொல்லுக்கு ஆளாக்கினால்

ஆச்சி வீசுவாள் கண்டனக்கணையை

அகிலமே ஆச்சிக்கு அஞ்சும்போது

அன்னை எம்மாத்திரம்

எனினும்

புகையை ஒளிக்க இயலுமோ!!

கரையவிட்ட தோசைகள் சூரியகாந்தியாய்

தூக்கியெறிந்த கொழுக்கட்டைகள் சப்போட்டாவாய்

மோதகங்களெல்லாம் கொய்யாவாய்

செடிக்குச்செடி காய்த்திருக்க

கிள்ளிப்போட்ட இட்லிகளோ

பஞ்சுபஞ்சாய்ப்பூத்திருக்கின்றன

சிலையாகிறாள் நல்லாச்சி திகைப்பில்

ஒன்றும் தெரியாத பாவனையில்

நழுவுகிறாள் பேத்தி.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

விதைத்த சோளக்காடு அறுவடைக்கு நிற்கிறது

தளவாடங்களுடன் கிளம்புகிறது குடும்பம்

கோணிகளோடு நல்லாச்சியும் 

சிறு பையுடன் பேத்தியும் தொடர்கின்றனர்

கும்பிட்டு அறுத்த

முதல் கதிரே சாவியாய் இருக்க

அடுத்தடுத்த கதிர்களும் அப்படியே

போனால் போகிறதென

ஒன்றிரண்டு சோளமுத்துகளைச் சுமந்து

வெறுஞ்சிப்பியாய் பிளந்திருக்கின்றன மீதமுள்ளவை

பறவைகள் பாதி நாம் மீதியென

பிரிக்கத்தேவையின்றி

காலிப்பாத்திரத்தை வைத்திருக்கிறாள் மண்மாதா

மலைத்து நிற்கின்றனர் மற்றவர்

பரிகசிக்கிறாள் பேத்தி

அன்னைக்காய்ப் பரிகிறாள் நல்லாச்சி

எத்தனை பசித்திருந்தாளோ

கொடுத்ததையெல்லாம் செரித்துவிட்டாள்

மனங்குளிர்ந்த மண்மாதா

நாம் கொதிக்கச் சகிப்பாளோ

அடுத்த விளைச்சலை

பன்மடங்காய்த்தருவாள்

கிடைத்தவற்றை வீடுசேர்ப்போம் கோழிகளுக்காகும் 

இதுவும் அன்னையின் பிரசாதமே 

நல்லாச்சியைத் தொடர்கிறாள்

புத்திக்கொள்முதல் செய்த பேத்தி.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

தொலைத்த இடத்தில்தான் தேடணும்

என்கிறாள் நல்லாச்சி

தினமும் ஏதேனுமொன்றைத்

தொலைக்கும் பேத்தியிடம்

அவள்

எங்கோ தொலைத்ததையெல்லாம் கண்டுபிடிக்கும்

மந்திரக்கோலன்றோ நல்லாச்சி

எனினும்

அல்லல் அதிகமானால் அலுத்தும்கொள்வாள்

பொருட்களைத்தொலைத்தே பழக்கப்பட்ட பேத்தி

ஒருநாளில்

நல்லதோர் நட்பையும் தொலைக்கிறாள்

பிரிவென்ற பெயரில்;

அவ்வன்பை எங்கே தேடுவதெனக் குழம்புகிறாள்

பெற்றோரின் அன்போ

உற்றாரின் அன்போ

இன்னபிற களித்தோழரின் அன்போ

இணைவைக்க இயலாமல் தத்தளிக்கின்றன

தூக்கமின்றி ஏக்கத்தில் மெலிகிறாள் பேத்தி

மாற்றமொன்றே மருந்தாகும் என்கிறாள் நல்லாச்சி

முற்றத்தில் மேய வரும் பறவைகள்தாமும்

அன்பைச்சொரிகின்றன அவள்மேல்

மயிலிறகுகளாய் தூவியாய்

கொஞ்சுமொழிகளும் கீதங்களுமாய்

நனைக்கின்றன பேத்தியை

துளித்துளியாய் உயிர்க்கிறாள் அவள்

தொலைக்காத இடத்திலும் கிடைக்கலாமென

புரிந்து கொள்கின்றனர்

ஆச்சியும் பேத்தியும்.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

விருந்தொன்று வந்திருக்கிறது

நல்லாச்சி வீட்டுக்கு

அன்புமிக்கதுதான் அந்நெஞ்சமும்

எனினும்

இருண்டதும்

பேத்தியின் மேல் அன்பு

சற்றே வறண்டதும் கூட

வந்த நாள் முதல்

அதன் அட்டகாசங்களையெல்லாம் சகிக்கின்றனர்

உறவின் பெயரால்

தலைமேல் தாங்குகின்றனர் 

அன்பின் பெயரால்;

பேத்தியின் நனையும் கண்களையும்

வெதும்பும் நெஞ்சத்தையும்

மரியாதை நிமித்தம் வாளாவிருப்பதையும்

கண்ணுறாதவளல்ல நல்லாச்சி

வந்த உறவின் மனக்காயம் புரியாதவளுமல்ல

எல்லை மீறிய ஓர் நாளில் 

அருகிருத்தி உரைக்கிறாள் உறவிடம்

உன் மடி நிரம்பி வழிகிறது

என்னிடமிருப்பதோ ஒன்றே ஒன்று

மதிப்பறிந்தும் அலட்சியப்போக்கு

முறையோ? என்கிறாள்

உறவின் காயத்துக்கு மருந்திடுகிறாள்

மெல்ல மெல்ல ஆறத்தொடங்குவது

உறவின் கண்ணீரால் தெரிகிறது

தழும்பும் மிச்சமின்றிப்போகுமென்பது

சொல்லாமலே புரிகிறது 

பெருமூச்செறிகிறாள் நல்லாச்சி

விடியலுக்கு

மீதமிருக்கும் தூரத்தை எண்ணி.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி