நல்லாச்சி

விதைத்த சோளக்காடு அறுவடைக்கு நிற்கிறது

தளவாடங்களுடன் கிளம்புகிறது குடும்பம்

கோணிகளோடு நல்லாச்சியும் 

சிறு பையுடன் பேத்தியும் தொடர்கின்றனர்

கும்பிட்டு அறுத்த

முதல் கதிரே சாவியாய் இருக்க

அடுத்தடுத்த கதிர்களும் அப்படியே

போனால் போகிறதென

ஒன்றிரண்டு சோளமுத்துகளைச் சுமந்து

வெறுஞ்சிப்பியாய் பிளந்திருக்கின்றன மீதமுள்ளவை

பறவைகள் பாதி நாம் மீதியென

பிரிக்கத்தேவையின்றி

காலிப்பாத்திரத்தை வைத்திருக்கிறாள் மண்மாதா

மலைத்து நிற்கின்றனர் மற்றவர்

பரிகசிக்கிறாள் பேத்தி

அன்னைக்காய்ப் பரிகிறாள் நல்லாச்சி

எத்தனை பசித்திருந்தாளோ

கொடுத்ததையெல்லாம் செரித்துவிட்டாள்

மனங்குளிர்ந்த மண்மாதா

நாம் கொதிக்கச் சகிப்பாளோ

அடுத்த விளைச்சலை

பன்மடங்காய்த்தருவாள்

கிடைத்தவற்றை வீடுசேர்ப்போம் கோழிகளுக்காகும் 

இதுவும் அன்னையின் பிரசாதமே 

நல்லாச்சியைத் தொடர்கிறாள்

புத்திக்கொள்முதல் செய்த பேத்தி.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.