நல்லாச்சி

இருளென்றால் பயப்படும் பேத்திக்கு

இரவும் ஆகாது

மூன்றுகண்ணன் வசிப்பதாய்

முற்றத்திற்கும் செல்ல மாட்டாள்

இரவின் நிறத்தைப் பூசியதால்

கருமையும் ஒவ்வாததாயிற்று

ஒரு எள்ளுருண்டையைப்போல்

திரண்டிருக்கும் கன்றுக்குட்டிக்கோ

அவளென்றால் தனிப்பிரியம்

ஒதுக்கினாலும் விரட்டினாலும்

அகலாது பிரியஞ்சொரியும்

பேத்தியைத் தெளிவிக்க

இட்டுச்சென்ற நல்லாச்சி

பலவும் சொல்லிப் போதிக்கிறாள்

பிஞ்சு மனதைப் பக்குவப்படுத்துகிறாள்

இரவின் கருமைக்குள்தான் நட்சத்திரங்கள்

தம் முகவரியைத் தேடிக்கொள்கின்றன

வெளிச்சம் ஓர் பிம்பம் எனில்

இருள் ஓர் நிஜம்

வெயில் குடித்துக் களைத்த பூமியின்

போர்வையே இருள்

இத்தனை அஞ்சும் நீ

கண்துஞ்சும்போது

உன்னுள் அமைதியாய் உறைந்திருப்பவும்

காரிருளே

இருளை அஞ்சுவாயெனில்

அது

உன்னையே நீ அஞ்சுவதாம்

யோசிக்க ஆரம்பிக்கிறாள் பேத்தி

ஊர ஆரம்பித்திருக்கிறது எறும்பு

கல் தேய்ந்துவிடும் விரைவில்.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

நல்லாச்சியிடம் கதையளக்கிறாள் பேத்தி

கண்டபடி பறக்கிறது கற்பனைக்குதிரை

கதை சொல்வதும் அளப்பதும்

ஆச்சிகளின் வழக்கம்

இங்கு இன்று

அது பேத்தியின் முறை

நல்லாச்சியின் முதல் விமானப்பயணம்

குதூகலம் பாதி

கலவரம் பாதியென இருப்பவளிடம்தான்

கண்ணகல உரைக்கிறாள் பேத்தி

மேகங்களின் மேல் ஓய்வெடுக்கும் நிலவை

வன்னமிகு இந்திரலோகத்தை

மேலோகம் சென்ற மூதாதையரை

கண்குளிரக் காணலாமென்கிறாள்

அறிவுக்கும் சந்தேகத்துக்குமிடையே

ஊசலாடுகிறது நல்லாச்சி உள்ளம்

உயரப்பறந்த வானூர்தி

மேகங்களின்மேல் மிதக்கிறது

நல்லாச்சியின் பார்வையும்

தொடுதூரம் வரை தொட்டுத்திரும்புகிறது

அங்குமிங்குமாய்த் தேடுகிறது

விசாரித்த பேத்தியிடம் சொல்கிறாள்

‘எங்க அப்பாவைத் தேடுகேன்’

வார்த்தை வராத பேத்தி

நல்லாச்சியுடன் கைகோர்க்கிறாள் ஆதுரமாய்

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

நாளும் நாலு நல்லதை

நடைப்பயிற்சியின்போது அலசுவது

நல்லாச்சிக்கும் பேத்திக்கும் வழக்கம்

தகவல்கள் பரிமாறுவதுபோலவே

அறிவுரைகளும் பரிமாறப்படும்

பேதமின்றி ஏற்பாள் நல்லாச்சி

வகுப்புத்தோழி குடும்பச்சண்டையால்

அம்மாச்சி ஊருக்குப் போய்விட்டது முதல்

நாளது தினம் தொலைக்காட்சிச்செய்தி வரை

பிழிந்து அலசியபின்

பேத்திக்கு வருகிறது சந்தேகமொன்று

மனிதர்கள் ஏன் மோதிக்கொள்கிறார்களென

அகந்தையும் தன்முனைப்பும்

பெற்றுப்போட்ட காரணங்கள்தாம்

காரணங்களென்கிறாள் நல்லாச்சி

துளிக்குள் பிறந்தழியும்

மாந்தர் அறியாரோ

துளிக்குள் துளியே தாமென்று

அகந்தை அமர்ந்த அறிவும்

மதயானை புகுந்த மல்லித்தோட்டமும்

பிழைக்குமோ!! தழைக்குமோ!!

கேள்விகளின் பாதையில்

சென்றுகொண்டேயிருக்கிறாள் பேத்தி

நின்று கொண்டேயிருக்கிறாள் நல்லாச்சி

யுகயுகமாய்..

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

தனிமையின் தண்மை

தூரத்து மலையில்

தனித்தலையும் ஒற்றைக்குருவி

மனிதவாசம் படா வெளியில்

ஒற்றையாய்ப்பூத்திருக்கும் நீலப்பூ

இன்னொரு ஒற்றைப்பாறைக்கு

தாவிச்செல்லும் வரையாடு

தன்னுள்மூழ்கித் தியானிக்கும்

அலையற்ற சிறுகுளம்

அவரவர் தனிமைக்கு

அவரவரே துணையாயிருக்க

பனித்துகள் திரட்டி

நிலாப்பொம்மை செய்கிறது மலை

ஒவ்வொருவரின் தனிமையையும்

கதகதப்பாய் அணைக்கிறது நிலா

குளிர்கிறது தனிமை.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.