நல்லாச்சி

விதைத்த சோளக்காடு அறுவடைக்கு நிற்கிறது

தளவாடங்களுடன் கிளம்புகிறது குடும்பம்

கோணிகளோடு நல்லாச்சியும் 

சிறு பையுடன் பேத்தியும் தொடர்கின்றனர்

கும்பிட்டு அறுத்த

முதல் கதிரே சாவியாய் இருக்க

அடுத்தடுத்த கதிர்களும் அப்படியே

போனால் போகிறதென

ஒன்றிரண்டு சோளமுத்துகளைச் சுமந்து

வெறுஞ்சிப்பியாய் பிளந்திருக்கின்றன மீதமுள்ளவை

பறவைகள் பாதி நாம் மீதியென

பிரிக்கத்தேவையின்றி

காலிப்பாத்திரத்தை வைத்திருக்கிறாள் மண்மாதா

மலைத்து நிற்கின்றனர் மற்றவர்

பரிகசிக்கிறாள் பேத்தி

அன்னைக்காய்ப் பரிகிறாள் நல்லாச்சி

எத்தனை பசித்திருந்தாளோ

கொடுத்ததையெல்லாம் செரித்துவிட்டாள்

மனங்குளிர்ந்த மண்மாதா

நாம் கொதிக்கச் சகிப்பாளோ

அடுத்த விளைச்சலை

பன்மடங்காய்த்தருவாள்

கிடைத்தவற்றை வீடுசேர்ப்போம் கோழிகளுக்காகும் 

இதுவும் அன்னையின் பிரசாதமே 

நல்லாச்சியைத் தொடர்கிறாள்

புத்திக்கொள்முதல் செய்த பேத்தி.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

தொலைத்த இடத்தில்தான் தேடணும்

என்கிறாள் நல்லாச்சி

தினமும் ஏதேனுமொன்றைத்

தொலைக்கும் பேத்தியிடம்

அவள்

எங்கோ தொலைத்ததையெல்லாம் கண்டுபிடிக்கும்

மந்திரக்கோலன்றோ நல்லாச்சி

எனினும்

அல்லல் அதிகமானால் அலுத்தும்கொள்வாள்

பொருட்களைத்தொலைத்தே பழக்கப்பட்ட பேத்தி

ஒருநாளில்

நல்லதோர் நட்பையும் தொலைக்கிறாள்

பிரிவென்ற பெயரில்;

அவ்வன்பை எங்கே தேடுவதெனக் குழம்புகிறாள்

பெற்றோரின் அன்போ

உற்றாரின் அன்போ

இன்னபிற களித்தோழரின் அன்போ

இணைவைக்க இயலாமல் தத்தளிக்கின்றன

தூக்கமின்றி ஏக்கத்தில் மெலிகிறாள் பேத்தி

மாற்றமொன்றே மருந்தாகும் என்கிறாள் நல்லாச்சி

முற்றத்தில் மேய வரும் பறவைகள்தாமும்

அன்பைச்சொரிகின்றன அவள்மேல்

மயிலிறகுகளாய் தூவியாய்

கொஞ்சுமொழிகளும் கீதங்களுமாய்

நனைக்கின்றன பேத்தியை

துளித்துளியாய் உயிர்க்கிறாள் அவள்

தொலைக்காத இடத்திலும் கிடைக்கலாமென

புரிந்து கொள்கின்றனர்

ஆச்சியும் பேத்தியும்.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

விருந்தொன்று வந்திருக்கிறது

நல்லாச்சி வீட்டுக்கு

அன்புமிக்கதுதான் அந்நெஞ்சமும்

எனினும்

இருண்டதும்

பேத்தியின் மேல் அன்பு

சற்றே வறண்டதும் கூட

வந்த நாள் முதல்

அதன் அட்டகாசங்களையெல்லாம் சகிக்கின்றனர்

உறவின் பெயரால்

தலைமேல் தாங்குகின்றனர் 

அன்பின் பெயரால்;

பேத்தியின் நனையும் கண்களையும்

வெதும்பும் நெஞ்சத்தையும்

மரியாதை நிமித்தம் வாளாவிருப்பதையும்

கண்ணுறாதவளல்ல நல்லாச்சி

வந்த உறவின் மனக்காயம் புரியாதவளுமல்ல

எல்லை மீறிய ஓர் நாளில் 

அருகிருத்தி உரைக்கிறாள் உறவிடம்

உன் மடி நிரம்பி வழிகிறது

என்னிடமிருப்பதோ ஒன்றே ஒன்று

மதிப்பறிந்தும் அலட்சியப்போக்கு

முறையோ? என்கிறாள்

உறவின் காயத்துக்கு மருந்திடுகிறாள்

மெல்ல மெல்ல ஆறத்தொடங்குவது

உறவின் கண்ணீரால் தெரிகிறது

தழும்பும் மிச்சமின்றிப்போகுமென்பது

சொல்லாமலே புரிகிறது 

பெருமூச்செறிகிறாள் நல்லாச்சி

விடியலுக்கு

மீதமிருக்கும் தூரத்தை எண்ணி.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி