நல்லாச்சி

                                    

சாப்பிடுவதற்கு

செரை படுத்தாத பேத்தி

ஏனோ

சில பொழுதுகளில் சுணங்குவதுண்டு

‘காத்தாட சாப்பிடுதேன்’ என்றபடி

கிணற்றடிக்குத் தட்டுடன் செல்பவள்

துலக்கி மினுக்கி மீள்வாள்

அம்மட்டில் திருப்தியுற்ற நல்லாச்சி

கண்டுகொள்ளாதிருக்கிறாள் சின்னவளை

‘காத்தாட’ தனித்துண்ணும் பொழுதுகள்

சந்தேகத்தை விதைக்கின்றன

அன்னையின் மனதில்

செல்லப்பேத்தியைச் சொல்லுக்கு ஆளாக்கினால்

ஆச்சி வீசுவாள் கண்டனக்கணையை

அகிலமே ஆச்சிக்கு அஞ்சும்போது

அன்னை எம்மாத்திரம்

எனினும்

புகையை ஒளிக்க இயலுமோ!!

கரையவிட்ட தோசைகள் சூரியகாந்தியாய்

தூக்கியெறிந்த கொழுக்கட்டைகள் சப்போட்டாவாய்

மோதகங்களெல்லாம் கொய்யாவாய்

செடிக்குச்செடி காய்த்திருக்க

கிள்ளிப்போட்ட இட்லிகளோ

பஞ்சுபஞ்சாய்ப்பூத்திருக்கின்றன

சிலையாகிறாள் நல்லாச்சி திகைப்பில்

ஒன்றும் தெரியாத பாவனையில்

நழுவுகிறாள் பேத்தி.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

விதைத்த சோளக்காடு அறுவடைக்கு நிற்கிறது

தளவாடங்களுடன் கிளம்புகிறது குடும்பம்

கோணிகளோடு நல்லாச்சியும் 

சிறு பையுடன் பேத்தியும் தொடர்கின்றனர்

கும்பிட்டு அறுத்த

முதல் கதிரே சாவியாய் இருக்க

அடுத்தடுத்த கதிர்களும் அப்படியே

போனால் போகிறதென

ஒன்றிரண்டு சோளமுத்துகளைச் சுமந்து

வெறுஞ்சிப்பியாய் பிளந்திருக்கின்றன மீதமுள்ளவை

பறவைகள் பாதி நாம் மீதியென

பிரிக்கத்தேவையின்றி

காலிப்பாத்திரத்தை வைத்திருக்கிறாள் மண்மாதா

மலைத்து நிற்கின்றனர் மற்றவர்

பரிகசிக்கிறாள் பேத்தி

அன்னைக்காய்ப் பரிகிறாள் நல்லாச்சி

எத்தனை பசித்திருந்தாளோ

கொடுத்ததையெல்லாம் செரித்துவிட்டாள்

மனங்குளிர்ந்த மண்மாதா

நாம் கொதிக்கச் சகிப்பாளோ

அடுத்த விளைச்சலை

பன்மடங்காய்த்தருவாள்

கிடைத்தவற்றை வீடுசேர்ப்போம் கோழிகளுக்காகும் 

இதுவும் அன்னையின் பிரசாதமே 

நல்லாச்சியைத் தொடர்கிறாள்

புத்திக்கொள்முதல் செய்த பேத்தி.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

தொலைத்த இடத்தில்தான் தேடணும்

என்கிறாள் நல்லாச்சி

தினமும் ஏதேனுமொன்றைத்

தொலைக்கும் பேத்தியிடம்

அவள்

எங்கோ தொலைத்ததையெல்லாம் கண்டுபிடிக்கும்

மந்திரக்கோலன்றோ நல்லாச்சி

எனினும்

அல்லல் அதிகமானால் அலுத்தும்கொள்வாள்

பொருட்களைத்தொலைத்தே பழக்கப்பட்ட பேத்தி

ஒருநாளில்

நல்லதோர் நட்பையும் தொலைக்கிறாள்

பிரிவென்ற பெயரில்;

அவ்வன்பை எங்கே தேடுவதெனக் குழம்புகிறாள்

பெற்றோரின் அன்போ

உற்றாரின் அன்போ

இன்னபிற களித்தோழரின் அன்போ

இணைவைக்க இயலாமல் தத்தளிக்கின்றன

தூக்கமின்றி ஏக்கத்தில் மெலிகிறாள் பேத்தி

மாற்றமொன்றே மருந்தாகும் என்கிறாள் நல்லாச்சி

முற்றத்தில் மேய வரும் பறவைகள்தாமும்

அன்பைச்சொரிகின்றன அவள்மேல்

மயிலிறகுகளாய் தூவியாய்

கொஞ்சுமொழிகளும் கீதங்களுமாய்

நனைக்கின்றன பேத்தியை

துளித்துளியாய் உயிர்க்கிறாள் அவள்

தொலைக்காத இடத்திலும் கிடைக்கலாமென

புரிந்து கொள்கின்றனர்

ஆச்சியும் பேத்தியும்.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

விருந்தொன்று வந்திருக்கிறது

நல்லாச்சி வீட்டுக்கு

அன்புமிக்கதுதான் அந்நெஞ்சமும்

எனினும்

இருண்டதும்

பேத்தியின் மேல் அன்பு

சற்றே வறண்டதும் கூட

வந்த நாள் முதல்

அதன் அட்டகாசங்களையெல்லாம் சகிக்கின்றனர்

உறவின் பெயரால்

தலைமேல் தாங்குகின்றனர் 

அன்பின் பெயரால்;

பேத்தியின் நனையும் கண்களையும்

வெதும்பும் நெஞ்சத்தையும்

மரியாதை நிமித்தம் வாளாவிருப்பதையும்

கண்ணுறாதவளல்ல நல்லாச்சி

வந்த உறவின் மனக்காயம் புரியாதவளுமல்ல

எல்லை மீறிய ஓர் நாளில் 

அருகிருத்தி உரைக்கிறாள் உறவிடம்

உன் மடி நிரம்பி வழிகிறது

என்னிடமிருப்பதோ ஒன்றே ஒன்று

மதிப்பறிந்தும் அலட்சியப்போக்கு

முறையோ? என்கிறாள்

உறவின் காயத்துக்கு மருந்திடுகிறாள்

மெல்ல மெல்ல ஆறத்தொடங்குவது

உறவின் கண்ணீரால் தெரிகிறது

தழும்பும் மிச்சமின்றிப்போகுமென்பது

சொல்லாமலே புரிகிறது 

பெருமூச்செறிகிறாள் நல்லாச்சி

விடியலுக்கு

மீதமிருக்கும் தூரத்தை எண்ணி.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி

நல்லாச்சி

கண்புரை ஏற்பட்டிருக்கிறதாம் நல்லாச்சிக்கு

அறுவை சிகிச்சைக்குப் பயப்படுகிறாள் அவள்

தைரியம் சொல்பவர் சிலர்

அதன் பெயரால் 

அதைரியப்படுத்துபவர் இன்னும் சிலர்

தொடச்சுப்போட்ட டியூப்லைட் மாதிரி

பளீர்ன்னு தெரியும் ஒலகம்

அழகுபோல சீரியல் பாக்கலாம்

எனத்தெம்பூட்டுகிறாள்

சிகிச்சையால் பலன் பெற்ற செல்லாச்சி

நப்பாசையால் சம்மதிக்கிறாள் நல்லாச்சி

முற்றத்து வெயில் முகத்தில் படாது

வெக்கை அணுகாது 

அருகிலிருந்து பேத்தி பேச்சுத்துணையாக

அந்தப்புரத்து ராணி போல் உணர்கிறாள் அவள்

எனினும்

தன்னைப்போல் தாத்தாவும்

கண்ணாடி அணியும் ரகசியம் புரிந்த தினத்தில்

திக்குமுக்காடிப்போனாள் அவள்

தன்னைத்தானே

ஆண் காந்தாரி என வர்ணித்துக்கொண்ட தாத்தா

உயர்தர ரேபானுடன் உல்லாசமாகத் திரிவதில்

கடுப்பிலிருக்கும் அவளிடம் நெருங்கி விடாதீர்கள்

சுட்டெரித்து விடுவாள்

புரையே ஏற்படாத நெற்றிக்கண்ணால்.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

காலத்தின் ஆன்மா.. (பண்புடன் மின்னிதழில் வெளியானது)

பேரன்பும் பெருங்கருணையும்

ததும்பித்தளும்பிய காலக்கடலிலிருந்து

பொங்கிப்பிரவாகித்து

கரைதழுவ ஓடி வந்தன நினைவலைகள்

நினைவுகளெனில் பாலைவனச்சோலையுமாம்

நினைவுகளெனில்

புன்னகையின் பின்னொளிந்த கோரப்பற்களுமாம்

வாழ்வெனும் காட்டாற்றின் நடுவே

சிறுதுண்டு நிலமாய்

காலூன்றி ஆசுவாசம் கொள்ளவும்

மலர்ந்திருக்கும் நினைவுகளில் கமழும்

நறுமணத்தால் பேதலித்து

காலடி நிலம் நழுவவும்

இளஞ்சூரியன் சிரிக்கும் இவ்வீதியில்

அதோ அந்தக்குழந்தையின் நகைப்பொலியாய்

ஓங்கியொலித்து

இறுதியில் முணுமுணுப்பாய்த் தேய்ந்தடங்கவும்

என நங்கூரமிட்டு

வரிசையாய் நிற்கின்றன நினைவுகள்

அவ்வப்போது பார்த்துக்கொள்ளும்

நட்சத்திரங்களைப்போல் மினுங்கியபடி

நினைவலைகளின் துணையுடன்

துடுப்பசைத்துத் திரிந்த நினைவுகள்

செலவிட மனதுவாரா உண்டியல் காசைப்போல்

கானல் நீருமாகி

எத்திசையிலோ உச்சுக்கொட்டிய பல்லிக்கு அஞ்சி

பேராழத்தில் அமிழ்ந்து கிடக்கின்றன

கரை திரும்பாமலும் எல்லை மீறாமலும்

காலத்தின் ஆன்மாவாய் நிலைத்தபடி.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

வாழும் பல்லியும் மனைப்பாம்பும்

அரங்கு வீட்டில் உலவும் தேள்களும்

அசைத்துப்பார்த்ததில்லை பேத்தியை

பெரிய தாத்தாவின் முழ நீளத்தாடிக்கும்

மிலிட்டரி மாமாவின் கம்பீர மீசைக்கும்

சற்றும் பயந்ததில்லை அவள்

கண்ணைக்குத்துவதாய்ச்

சொல்லப்படும் சாமியிடமும்

தூக்கிச்சென்றுவிடுவதாய்

நிறுத்தப்படும் பூச்சாண்டியிடமும்

ராஜபார்ட்டுகளுக்குக் கோமாளிவேஷமிடுகிறார்களேயென

பரிதாபமேயுண்டு அவளுக்கு

தேனீக்குப் பயப்படாத மாமன்

குளவிக்கு அஞ்சும் விந்தையும்

முரட்டுக்காளையைத் தட்டி விலக்கும் செல்லாச்சி

மருமகளிடம் காட்டும் பணிவும்

என்றுமே புரிந்ததில்லை அவளுக்கு

ஆளைவிழுங்கும் சுறாமீனொன்றை

ஆங்கிலப்படமொன்றில் கண்ட நாள்முதல்

அத்தனை தைரியத்தையும் மறக்கிறாள்

எந்தக்குழாயின் வழி எத்தனை சுறா வருமோவென

அண்ணன் போடும் தூபத்தால்

அடுக்களை செல்லவும் மறுக்கிறாள்

சாமதானபேதங்களை பேத்தியிடமும்

தண்டத்தை அண்ணனிடமும் பிரயோகித்தபின்

நிலைமையைச் சீரமைக்க முற்படுகிறாள் நல்லாச்சி

ஆதியிலிருந்து ஊட்டி வளர்த்ததெல்லாம்

பாதியில் கரைந்து போனாலும்

எல்லாப்பூச்சையும் அழித்துவிட்டு

மறுபடியும் ஆரம்பித்திருக்கும்

அந்த ஓவியம் செவ்வனே நிறைவுறுவதாக.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட "பண்புடன்" மின்னிதழுக்கு நன்றி.