நல்லாச்சி

செல்லப்பிராணி வளர்க்க ஆசை பேத்திக்கு

வீட்டிலுள்ளோரைப் பிய்த்துப்பிடுங்குகிறாள்

சேக்காளிகள் வீடுகளிலெல்லாம் வளர்க்கின்றனராம்

கதைகதையாய்ச் சொல்கின்றனராம் அருமைபெருமைகளை

சொல்லிச்சொல்லி மாய்கிறாள்

தனக்குமொன்று இல்லையெனில் மதிப்பில்லையென்கிறாள்

நடைபழக நாயோ பூனையோ

சேர்ந்து மிழற்ற கிளியோ குருவிக்குஞ்சோ

சொப்புவாய் குவித்துக்கொஞ்சும் மீன்களோ

எனக்கொரு செல்லம் வேண்டுமென்கிறாள் 

பராமரிப்பை அஞ்சுகின்றனர் வீட்டார்

பிள்ளைப்பாசம் நிறைவேற்றச்சொல்கிறது

இயலாமை பின்னடைய வைக்கிறது

அன்றோர் தினம் கீச்வீச்சென விடிகிறது

கண்திறக்காத பஞ்சுப்பொதிகளுடன் தோட்டத்தில்

அள்ளி மடியிலிடுகிறாள் நல்லாச்சி

அணைத்துக்கொஞ்சுகிறாள் பேத்தி

இன்னொரு அன்னையாய் மாறி

இப்போதெல்லாம் 

தத்தம் பிள்ளைகளை அவளிடம் விட்டுவிட்டு

உலாச்சென்று விடுகின்றன அத்தனை ஜீவன்களும்

தலையிலும் தோளிலும் இடுப்பிலுமாக

அத்தனையும் சுமந்து நடைபழகுகின்றாள் பேத்தி

ஒரு பேரன்னையாக.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

செல்லாச்சி வீட்டில் அமளியாயிருக்கிறதென

ஓடுகின்றனர் நல்லாச்சியும் பேத்தியும்

பிடிவாதம் கொண்ட பேரப்பிள்ளைகளால்

இடிந்து அமர்ந்திருக்கிறது குடும்பம்

அவர்கள் உதிர்த்த

தகாத வார்த்தைகளும் தற்கொலை அச்சுறுத்தல்களும்

இறைந்து கிடக்கின்றன வீடெங்கும்

வாசலில் வழியும் ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகளால்

எட்டிப்பார்க்கும் வம்பர்களும் அன்பர்களும்

இன்னும் குறுக வைக்கின்றனர் அக்குடும்பத்தை

பெற்றோரும் அவர்களைப் பெற்றோரும்

ஒருவர்மேல் ஒருவர் குற்றப்பத்திரிகை வாசிக்கின்றனர்

செல்லம் கொடுத்துக் கெடுத்துவிட்டதாய்

இருவர் கூற்றிலும்

முழுக்க மெய்யுமில்லை முழுக்கப் பொய்யுமில்லை

எங்கே உருகவேண்டும் எதற்கு இறுகவேண்டுமென

எல்லை வகுக்காததன் விளைவே இது

என்கிறாள் நல்லாச்சி

குறைநீரில் பூஞ்செடி வாடாதா என்கிறது அக்குடும்பம்

அதிகநீர் அழுகவைக்கும் என்கிறாள் நல்லாச்சி

அவசியமெனில் செடியைச் சற்று நறுக்கவும் செய்யலாம்

சிறு கண்டிப்பு அவசியமே

மென்மை எதிர்பார்த்து பூஞ்சையாய் விளையக்கூடாது

கல்வியும் ஒழுக்கமும் இருகண்கள்

ஒன்றைப்போற்ற இன்னொன்றைத் தூற்றவேண்டா

பெரியோர் சிறியோர் பரஸ்பர மதித்தலில்

கிளைவிட்டுப் பொலியும் அன்புமலர்கள்

பின்னேர் சரிவரத் தொடர 

முன்னேர் தடுமாறாமல் செல்லல் வேண்டும்

அத்தனையும் கேட்டுக்கொள்கிறது அக்குடும்பம்

பூனைக்கு மணிகட்டியிருக்கிறாள் நல்லாச்சி

உரைத்தவையெல்லாம் உரமோ

விழலுக்கிறைத்த நீரோ யாரேயறிவார்.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

                                           

நடைப்பயிற்சி வேண்டுமாம் நல்லாச்சிக்கு

அறிவுறுத்தி விட்டார் மருத்துவர்

நீரிழிவின் ஆரம்பப் படிநிலை

சற்றே தடதடக்கும் இதயம்

பலவீனமாகிறேனென மணியடித்துவிட்ட எலும்புகள்

இறுக ஆரம்பித்திருக்கும் மூட்டுகள்

என உண்டியல் காசைப்போல் சேமித்திருக்கும்

உடல் நலிவை ஆற்றும்

மென் நடையும் மென் பயிற்சியும்

தன்னால் ஆகாதென்கிறாள்

டாக்டரின் படிப்பையே சந்தேகிக்கிறாள்

சாக்குப்போக்குச் சொல்லியும்

மெய்யே போல் பொய்க்கோபம் கொண்டும்

எல்லாவற்றையும் ஒதுக்குகிறாள்

வீட்டுக்குள் நடப்பது கணக்கில்லையா என்கிறாள்

கலகலத்துக்கிடக்கிறது வீடு

களேபரமான ஓர் நாளில்

இடைவெளியற்று இருமிய பேத்தி

தளர்ந்து சரிகிறாள் எல்லோரும் பதற

ஒருமண்டலமாய் விடியலில்

ஓயாது பிரகாரம் சுற்றுகிறாள் நல்லாச்சி 

அடிப்பிரதட்சணமென்ன நெய்விளக்கென்ன

அங்கப்பிரதட்சணமென்ன எள்விளக்கென்ன

என்னென்ன விரதமென்ன எல்லாவும் 

ஏற்கிறாள் பேத்திக்கென

பொய்நோய்க்காய் பெற்றோரிடம் மன்னிப்பு வேண்டியபின்

கோவிலிலிருக்கும் அம்மையப்பனிடமும் வேண்டுகிறாள் பேத்தி

தினம் நூறு தோப்புக்கரணங்களுடன்.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

                                   

தோல்பாவைக்கூத்து தெருக்கூத்து

இரண்டும் வந்திருக்கின்றன கிராமத்திற்கு

ஊர்த்திருவிழாவை முன்னிட்டு

தெய்வங்களும் கொஞ்சம் 

உற்சாகமடைந்து புத்துணர்வு கொள்கின்றன

நல்லாச்சியும் பேத்தியும்

தினம் ரசிக்கின்றனர் இரு கூத்துகளையும்

அர்ச்சுனன் தபசையும், நள தமயந்தியையும்

அரிச்சந்திரனையும் பாஞ்சாலி சபதத்தையும்

நல்லாச்சி சொன்ன இன்னபிற கதைகளையும்

கூத்துவடிவில் பார்த்த பேத்தி

ராஜாக்களையும் ராணிகளையும்

பளபளக்கும் அரசவாழ்வையும்

நிஜமெனவே நம்பத்தொடங்குகிறாள்

இரவிலும் பகலிலும் வெவ்வேறாய்ச் சுழல்வது

அவர்கள் உலகம் என்பதை மறுக்கிறாள்

ஒரு பகலில் கல்லடுப்பில் சமைத்தபின்

அம்மிதேடி வருகிறாள் மகாராஜாவின் மனைவி

நல்லாச்சி வீட்டுக்கு

கைச்சொடுக்கில் அடிபணியும் ஏவல்பெண்கள்

கொண்ட ராணி

ஒட்டிய கன்னங்களுடன்

அள்ளிச்சொருகிய புடவையும் கூந்தலுமாய்

நெஞ்சுவலிக்க அம்மியரைப்பதை

அதிர்ச்சி விலகாமல் பார்க்கிறாள் பேத்தி

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

வெய்யில் வாட்டுகிறதாம் நல்லாச்சியை

வருடந்தோறும் அதிகரிப்பதாய்ப் புலம்புகிறாள்

மழையும் குளிரும் வெயிலும்

அதிகரித்துகொண்டே போவதாய்ச்சொல்லி

அந்தந்த தெய்வங்களை ‘அர்ச்சிக்கிறாள்’

ஒருவரையொருவர் நோக்கிக்கொள்கின்றன அவை

பாவம்போல்

குளிருக்கென்றோர் தெய்வம் இல்லாமல்

தவித்துத் திரிகின்றன அர்ச்சனைகள்

முற்றத்தைப்போர்த்திய தென்னங்கிடுகு

சாளரங்களைத் திரையிட்ட வெட்டிவேர்

குலைகுலையாய் நுங்கும் இளநீரும்

கூடவே கொஞ்சம் மோரும் பானகமும்

ஆயுதங்களுடன் தயாராகத்தானிருக்கிறாள்

குட்டிச் சிப்பாய் பேத்தியுடன்

அவ்வூரைக் கடக்குமட்டும்

மேகத்தில் முகம் மறைக்கும்

நல்லாச்சிக்குப்பயந்த சூரியன்

ஆச்சிக்காய் கொணர்ந்த பனிப்பாறை

உருகிச் சிதற

படபடவெனப் பெய்கிறது ஆலங்கட்டி மழை

‘நாசமத்த மழை, என் செடியெல்லாம் போச்சே’

இன்னும் திட்டுகிறாள் நல்லாச்சி

வெறுத்துப்போன சூரியன்

பால்வெளிக்கப்பால்

சன்யாசியாய்ப் போய்விட்டதாய்க் கேள்வி.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

இருளென்றால் பயப்படும் பேத்திக்கு

இரவும் ஆகாது

மூன்றுகண்ணன் வசிப்பதாய்

முற்றத்திற்கும் செல்ல மாட்டாள்

இரவின் நிறத்தைப் பூசியதால்

கருமையும் ஒவ்வாததாயிற்று

ஒரு எள்ளுருண்டையைப்போல்

திரண்டிருக்கும் கன்றுக்குட்டிக்கோ

அவளென்றால் தனிப்பிரியம்

ஒதுக்கினாலும் விரட்டினாலும்

அகலாது பிரியஞ்சொரியும்

பேத்தியைத் தெளிவிக்க

இட்டுச்சென்ற நல்லாச்சி

பலவும் சொல்லிப் போதிக்கிறாள்

பிஞ்சு மனதைப் பக்குவப்படுத்துகிறாள்

இரவின் கருமைக்குள்தான் நட்சத்திரங்கள்

தம் முகவரியைத் தேடிக்கொள்கின்றன

வெளிச்சம் ஓர் பிம்பம் எனில்

இருள் ஓர் நிஜம்

வெயில் குடித்துக் களைத்த பூமியின்

போர்வையே இருள்

இத்தனை அஞ்சும் நீ

கண்துஞ்சும்போது

உன்னுள் அமைதியாய் உறைந்திருப்பவும்

காரிருளே

இருளை அஞ்சுவாயெனில்

அது

உன்னையே நீ அஞ்சுவதாம்

யோசிக்க ஆரம்பிக்கிறாள் பேத்தி

ஊர ஆரம்பித்திருக்கிறது எறும்பு

கல் தேய்ந்துவிடும் விரைவில்.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

நல்லாச்சியிடம் கதையளக்கிறாள் பேத்தி

கண்டபடி பறக்கிறது கற்பனைக்குதிரை

கதை சொல்வதும் அளப்பதும்

ஆச்சிகளின் வழக்கம்

இங்கு இன்று

அது பேத்தியின் முறை

நல்லாச்சியின் முதல் விமானப்பயணம்

குதூகலம் பாதி

கலவரம் பாதியென இருப்பவளிடம்தான்

கண்ணகல உரைக்கிறாள் பேத்தி

மேகங்களின் மேல் ஓய்வெடுக்கும் நிலவை

வன்னமிகு இந்திரலோகத்தை

மேலோகம் சென்ற மூதாதையரை

கண்குளிரக் காணலாமென்கிறாள்

அறிவுக்கும் சந்தேகத்துக்குமிடையே

ஊசலாடுகிறது நல்லாச்சி உள்ளம்

உயரப்பறந்த வானூர்தி

மேகங்களின்மேல் மிதக்கிறது

நல்லாச்சியின் பார்வையும்

தொடுதூரம் வரை தொட்டுத்திரும்புகிறது

அங்குமிங்குமாய்த் தேடுகிறது

விசாரித்த பேத்தியிடம் சொல்கிறாள்

‘எங்க அப்பாவைத் தேடுகேன்’

வார்த்தை வராத பேத்தி

நல்லாச்சியுடன் கைகோர்க்கிறாள் ஆதுரமாய்

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.