வளைந்து தொங்கும் நிலாவின் விளிம்பில்
மிதக்கும் என் பாதங்கள்
நிகழ்காலத்தின் காலணிகளை அணியும்போது
காற்றோடு கரைந்துபோகிறது
என் ஆதி முகவரிகளின் வாசனை
ஒவ்வொரு வாசலையும் கடக்கும் நேரம்
காலம் தோல் உரித்துக் கொள்ளும்போது
உதிர்ந்து விழும் என் நிழல்கள்
யாரோ விட்டுச்சென்ற நிழற்படத்தை
தன் முகம் என நம்ப முயல்கின்றன
வண்ணத்துப் பூச்சியின் சிறகுகளை
மெல்லத் திருடிக் கொண்டு
முட்களைச் சொருகி வைக்கும்
விசித்திர வேடத்திற்கு
பக்குவமென்றும் அனுபவமென்றும் பெயரிட்டு
நிறுவுந்தோறும்
இருண்ட வானில்
தன் பழைய கூட்டைத் தேடி அலையும்
ஒரு இறக்கையற்ற பறவையாய்
மிதந்து கொண்டிருக்கும்
என் குழந்தைப்பருவச் சிரிப்புடன்
யாருமற்ற வீதியில்
தன் சொந்தக் குரலையே தொலைத்துவிட்டு
தேடிக்கொண்டிருக்கிறது ஒரு வெற்று எதிரொலி.
டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.
