நல்லாச்சி

முதற்சோறூட்டும் சடங்கிற்காய்

குழுமியிருக்கின்றனர் குடும்பத்தார் அனைவரும்

பிள்ளைக்குத் தான்தான் ஊட்டுவேனென

ஆளாளுக்குப் பதிகிறார்கள் நல்லாச்சியிடம்

தர்மசங்கடத்துடன் தலையசைக்கிறாள் அவளும்

பாரபட்சமின்றி

பாலமுதும் தேனமுதும் பாயசமும்

வெள்ளிக்கிண்ணங்களில் வீற்றிருக்க

மாலைகளும் குறுவேட்டியுமணிந்து

தண்டை சலசலக்கக் காலுதைக்கும் பாலகனுடன்

வழிபாடுகள் முடியக் காத்திருக்கின்றனர்

கூப்பிய கரங்களுக்குள்

பொதிந்த வேண்டுதல்களோடும்

முதல் மரியாதைக்கான எதிர்பார்ப்புகளோடும்

வீறிடத்தொடங்குகிறான் குழந்தை

எதற்கும் கட்டுப்படா அழுகைக்கு

ஆளாளுக்காய்க் காரணங்களைக் கண்டவர்கள்

மறக்காமல் ஒன்றிரண்டை

தாய்மேலும் சுமத்துகிறார்கள்

கையைப்பிசைகிறாள் நல்லாச்சி

கருத்துடன் தேனூட்டுகிறாள் பேத்தி

தேனமுது அடக்குகிறது

தெள்ளமுதின் அழுகையை

ஆசுவாசம் கொள்கின்றனர் அனைவரும்

பஞ்சாயத்திற்குப் பயந்த நல்லாச்சியும்தான்.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

முடிச்சுகள்..

புருவம் தாண்டிப்பயணித்து

கண்ணுக்குள்ளிறங்கும் வியர்வையை

கையுயர்த்தி

முழங்கை ரவிக்'கை'யால் துடைத்துக்கொள்பவள்

மனதில் ஆயிரம் முடிச்சுகள்

நாளைக்காவது பிள்ளைக்கு

நல்லசோறு கொடுத்தனுப்ப வேண்டும்

இரவுணவு சமைக்க

நேரத்தோடு போக வேண்டும்

எந்தத் தெருவிலிருந்து

தூக்கிவர வேண்டியிருக்குமோ

போதையில் கிடக்கும் கணவனை

கட்டி வைத்த சித்தப்பனை

நாலு கேள்வி கேட்க வேண்டும்

இத்தோடு

இன்னுமொரு முடிச்சும் போட்டுக்கொள்கிறாள்

கணவனின் பழைய சட்டையொன்றை

நாளையாவது அணிந்துவர வேண்டும்

ரவிக்கையின் கிழிசலை மறைக்க.

பட்டாம்பூச்சிகளின் நடனம்..

மலர்களின் இதழ்களில்

சுழலும் ஓவியமாய்

ஒன்றையொன்று தொடர்கின்றன

இரு நீலப்பட்டாம்பூச்சிகள்

நாட்டியத்தின் இலக்கணத்திற்கு அப்பாற்பட்டு

ககன மேடையில்

பூக்களை உடலெனக் கொண்டு

தன்னை மறந்து சுழன்று நடனமிடும்

பட்டாம்பூச்சிகள்

சிறகுகளின் நீலத்தைப் பிழிந்து

காற்றில் ரகசியக் குறியீடுகளால்

நடனமொழிகளை வரைகின்றன

வளைவுகளை வரையும்போது மட்டும்

அவை அதியுற்சாகங்கொள்கின்றன

அவற்றில்

தளைகளை உடைக்கும் சுதந்திரமிருப்பதை

அவை

எப்போதோ கண்டுகொண்டுவிட்டிருக்கின்றன

மொழிகள் உறைந்துபோன ஒரு கணத்தில்

ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சி

என் கடிகாரத்தின் முட்களை நிறுத்துகிறது

மலரும் ஆடாது காற்றும் நகராது

முட்கள் சிக்கிக்கொள்ள

அவற்றின் இடைவெளியில்

நடனம் மட்டும் துடிக்கிறது.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட "பண்புடன்" மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி..

பன்னாட்களாய்ப் பராமரிப்பின்றி

கட்டாந்தரையாய்க்கிடக்கிறது வீட்டுத்தோட்டம்

ஆடி, தையென எல்லாப்பட்டங்களையும்

பறக்க விட்டு

சாரலையும் தூறலையும் கண்டுகொள்ளாது

வயல்களும் தோப்புகளுமே சரணமென்றிருந்தவர்களிடம்

கடுப்புற்று

உலோபியின் நெஞ்சென இறுகிக்கிடக்கிறது நிலம்

யோசனையில் ஆழ்ந்திருக்கிறாள் நல்லாச்சி

செலவிடாத தாத்தாவை வழிக்குக்கொண்டுவரும்

வகையறியாமல்.

கண்ணீர் ததும்ப ஓடிவருகிறாள் பேத்தி

கனத்த கட்டிக்கொலுசு

நவமணி பதித்த தங்கக்கொலுசு

தோட்டத்து எலிப்பொந்தில் விழுந்துவிட்டதாம்

அலறியடித்து விரைகிறார் தாத்தா

மடமடவென உத்தரவுகள் பறக்க

பரபரவென களையப்படுகின்றன களைச்செடிகள்

எத்திக்கில் விழுந்ததென்றறியா கொலுசைத்தேடி

கடப்பாரைகளும் மண்வெட்டிகளும்

பயணிக்கின்றன பூமிக்குள்

வெளிவந்து சுவாசிக்கிறது உள்மண்

போதுமென்றுணர்ந்ததொரு நொடியில்

பதுக்கிய கொலுசைக்கொணர்கிறாள் பேத்தி

நிம்மதிப்பெருமூச்சில் தூசுபறக்கிறது தோட்டம்

“ஆனது ஆச்சு, கிளறித்தாரேன்

கரம்பைமண் கொட்டுங்க பொன்னா விளையும்”

ஜேசிபியால் உழவோட்டுகிறார்

தூரத்துச்சித்தப்பா ஒருத்தர்

ஏருழவும் காருழவும் டிராக்டர் உழவும் 

பார்த்த மக்கள் இதையும் ரசிக்கின்றனர்

“தெனாலி ராமனுக்கு நன்றி” என்றபடி

ரகசியமாய்க் கண்சிமிட்டுகிறாள் பேத்தி

சொன்ன கதைகளின் விளைவெனப்

புரிந்த நல்லாச்சி சிரிப்பையடக்குகிறாள்

புரியாத தாத்தா

விதைக்கணக்குப் போடவாரம்பிக்கிறார்.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

கதைகள் நெய்யும் கதை..

சொற்கள் உதிரும் வெளியில்

தன் முகமூடியைக் கழற்றிய காலம்

கடந்துபோன வரிசையில்

ஒரு கதை அடைகாத்து விழித்திருக்கிறது

பார்வை தொட்ட இடமெல்லாம்

படிமங்கள் பெருக

கற்பனை தொட்ட பிம்பங்கள்

நிழல்களிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்து

நிஜமும் புனைவுமாய்

ஒன்றையொன்று விழுங்கிக்கொள்ள

அக்கதை தன் சொந்தப்பாதையை

வரைந்து கொள்கிறது

ஒரு சொல்லெடுத்துப் பதித்து

இன்னொரு சொல்லை அடுக்கி

அக்கதை நெய்யும் பெருங்கதையில்

மொய்த்து முரலுகின்றன

எத்தனையோ குறுங்கதைகள்

காண்பதெலாம் கவிதையாகும் கடப்பதெலாம் கதையாகும்

கற்பனை தொட்டு அலங்கரித்தால்

அத்தனையும் உயிர் கொளும்

கருக்கள் சுமக்கும் படைப்பாளியோ

பூரண கர்ப்பம் நித்ய ஜனனம்.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட "பண்புடன்" மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நீல நிலவு (பண்புடன் மின்னிதழில் வெளியானது)

ஈரநிலவின் நறுமணம் கசியும் வெளியில்

இந்த இரவின் கிளைகளில்

வெண்முத்துப்பரல்களாய்க் குலுங்கும்

ஓராயிரம் நிலாமொட்டுகளின் நெற்றியில்

தன் மென்விரல்களால்

காற்றைத்தொட்டு

முத்தமாய்ப் பதிக்கிறது

ஒளித்துகள்களால் நெய்யப்பட்ட கவிதையை

ஆடையாய் உடுத்த இரவு

ஆசைகளின் அடர்ந்த மெளனத்தில்

தூங்காதிருக்கும் கவிதைகள்

இரவின் காதில் ரகசியமாய் மொழிபவற்றை

தன் யாழில் சேமித்துக்கொள்கிறான்

யாரோ ஒரு பாணன்

அப்பாடல்களின் வெளிச்சம்பட்டு

சுடரின் முத்துகளென

நீ தந்த அன்பின் தீராத அமுதம்

ஒவ்வொரு நிலாவிலும் வழியும்போது

நனைந்த நினைவுகளின் பாதையெல்லாம்

ஒளிப் பூக்களால் நிரம்பும் இந்த இரவில்

உன் வானத்தில் மிதக்கத் தொடங்குகிறது

என் மௌனமும் ஒரு நீல நிலவாக.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட "பண்புடன்" மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நல்லாச்சி

அரிசிஉளுந்து அளந்தெடுத்து

அண்டாநிறைய அரைத்துவைத்து

வெடிக்காத உப்புச்சீடையும் கருகாத வெல்லச்சீடையும்

பிரிபிரியாய்க் கைமுறுக்கும் பக்குவமாய் அதிரசமும்

பல்லில்லாத கிச்சாவுக்கு பதமான மைசூர்பாவுமாய்

அரங்குவீட்டில் அடுக்குகிறாள் நல்லாச்சி

‘எச்சியாக்கிராதியோ பிள்ளேளா..

கண்ணனுக்குப் படைச்சுட்டு ஒங்களுக்குத்தாம்’ என்றபடி

தொறவாலைப் பத்திரப்படுத்துகிறாள் இடுப்பில்

அரங்குவீட்டில் ஒரு கண்ணும்

பேரம்பேத்திகள் மேல் இன்னொரு கண்ணுமாக

பச்சரிசி ஊறவைத்து பக்குவமாய் தானரைத்து

மங்களமாய் மாக்கோலங்களை

இழைத்து இழைத்துப் போட்டுவிட்டு

கிருஷ்ணர் பாதமிட ஆயத்தமாகிறாள்

விசிலடித்துக் கூப்பிடுகிறது பால்குக்கர்

விரைந்தெழுந்து ஓடுகிறாள் நல்லாச்சி

திரும்புபவளைக் கேலி செய்கிறது வாண்டுக்கூட்டம்

இன்று

கிருஷ்ண ஜெயந்தியா அல்லது காந்தி ஜெயந்தியாவென

புரியாது விழிப்பவளுக்குக் காட்டுகின்றாள் பேத்தி

கிண்ணத்துமாவு சிந்தியதில் பதிந்த

நல்லாச்சியின் பாதச்சுவடுகள்

அடுக்களை வரை சென்றிருப்பதை

குஞ்சுக்கால்கள் வளர்ந்த மாயத்தை

போலியாய் வியக்கின்றன பொடிசுகள்

அசடையும் மாவையும் ஒருங்கே துடைத்தவள்

பேத்தியின் கன்னங்கிள்ளி முத்துகிறாள்

மாவு இடம்பெயர்கிறது கன்னத்துக்கு

முறைக்கும் பேத்தியைக்

கவனியாது நழுவுகிறாள் நல்லாச்சி

தலைக்குமேல் வேலை கிடக்கிறதாம்.

டிஸ்கி: கவிதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.